Hieronder vind je de publicaties die tot nu toe over het NER zijn verschenen. We hebben per artikel een korte Nederlandse samenvatting toegevoegd, samen met een link waar je het volledige artikel kunt vinden.
1.Voorspellers van eetstoornis herstel: een focus op verschillende definities: https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1002/eat.23950
Het percentage mensen dat volledig hersteld van een eetstoornis is nog steeds erg laag. Om dit te begrijpen, is kennis
over wat eetstoornis herstel voorspelt erg belangrijk. Deze studie onderzocht de effecten van vier voorspellers (duur van de eetstoornis, depressie, purgerend gedrag en body mass index (BMI)) op drie verschillende definities van herstel. Deze definities waren gebaseerd op mensen hun eigen mening over herstel, herstel volgens klinische standaarden, en verbetering volgens klinische standaarden. We vonden dat een lagere score op depressie meerdere definities van herstel voorspelde, en daarom verdient dit aandacht gedurende de eetstoornis behandeling.
2. Eetstoornisherstel volgens de patiënt zelf: afwezigheid van eetstoornis psychopathologie is niet noodzakelijk: https://onlinelibrary.wiley.com/doi/abs/10.1002/eat.23091
Onderzoekers gebruiken vaak een andere definitie van herstel dan patiënten zelf. In deze studie onderzochten we wat (voormalige) patiënten met een eetstoornis onder herstel verstaan. Deelnemers van het NER met een huidige of eerdere eetstoornis (n = 814) beoordeelden hun eigen herstelniveau (huidige eetstoornis, gedeeltelijk of volledig hersteld). Daarnaast werd herstel bepaald volgens onderzoekscriteria van Bardone-Cone et al. (2010).
Van de 179 deelnemers die zichzelf volledig hersteld vonden, voldeden 96 (54%) niet aan deze onderzoekscriteria. Beide groepen verschilden niet significant in psychiatrische comorbiditeit, kwaliteit van leven of sociale en maatschappelijke participatie. De afwezigheid van eetstoorniskenmerken bleek voor veel mensen geen voorwaarde om zichzelf hersteld te voelen
Deze bevindingen laten zien dat herstel bij eetstoornissen niet alleen moet worden gedefinieerd op basis van symptomen, maar dat bredere gezondheidsindicatoren – zeker vanuit het perspectief van de patiënt – minstens zo belangrijk zijn.